ÖĞRETMENİM

Zaman ne denli çabuk geçiyor,

Sanki,daha dündü okulun bahçesine

                        Attığım ilk adımlar,

Sıkılarak girdiğim ilk ders,

Teneffüslerde gizlice ağlamalar.

Değişik binlerce anıyı paylaştığım

                        Arkadaşlarım oldu ilkin,

Yıl sonu tatilinde bile aradıklarım,

Sıralarım oldu,defterlerim,

Kalemlerim,kitaplarım..

Ve sen oldun öğretmenim,

Yüreğimin yarısı,

Canıma can,

Ve sen oldun öğretmenim,

Yaşam boyu süren heyecan.

Yavaş yavaş kırılan kabuğumdan,

Benden başkalarının varlığını da öğrendim,

İşlenirken yüreğim avuçlarında,

Sen bana farklılıkları anlamayı,

Hoşgörüyü öğrettin öğretmenim.

Yeniden biçimlenirken parmaklarımın

                        Arasındaki zaman,

Kalem tutmayı,heceleri öğrendim.

Zorlandım bir harf için kimseler duymadan,

Sen bana direnmeyi,sorun çözmeyi öğrettin öğretmenim.

Yelkenlerimi doldururken soluğunla,

İnsanla,dünyayla tanıştım,

Yaşamanın tadına varmada

Sen bana,gelişmeyi,üretmeyi

            Dünyayı öğrettin öğrettin öğretmenim.

Ne,neden,nasıllara yanıt ararken düşüncelerim,

Yanı başımdaydın,bana benden yakın,

Öğrenmenin yaşam boyu süreceğini anlatırken,

Sen bana öğrenmeyi öğrettin öğretmenim.

Öğrenme isteği ve yaşam sevinci

            Şekillendirirken düşüncelerimi,

Hep sen yol gösterici olacaksın,

Başarısız çocuk yoktur,derdin,

Sen bana başarının yolunu öğrettin öğretmenim.

Tam kendimi anlamaya başladığımda,

Tamam,dedin,ben yürümeyi öğrettim,

            Artık siz koşacaksınız,

Ben sizden yürümeyi değil,yaşamı öğrendim,

Gözün ardında kalmasın,

Araştıran,sorgulayan bireyler yetiştirdin,

Ellerinden öperim,

Hoşça kal öğretmenim.